โอว~~!
วันนี้ไปสอบเข้าเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีมา
ตอนเช้า สอบ อิ้งค์ ก็.. กินนิ่ม ขนมต้ม ตามประสาคนหน้าตาดี.. เกี่ยวไหมว่า? ก็เริ่มสอบ เก้าโมงเช้า พอ สิบโมงกว่าๆ เราก็เสร็จแล้ว ออกมานั่ง เซ็งๆตามประสาคนเก่งทำเสร็จไวแล้วคนอื่น ยังไม่เสร็จ
พอใกล้ๆเที่ยงคนเริ่มลงมาแล้ว เราก็หนีไปหน้ามหาลัย ไปซื้อยางลบ เตรียมตัวตะลุย ข้อสอบวิศวกรรม
ตอนบ่าย เข้ามา บ่ายโมง ไอ้เราก็เกิดอาการปวดอึ ขึ้นมาในบัดดล ไม่รู้จะมาปวดอะไรกันนักกันหนาก่อนสอบ แต่เนื่องด้วยยังมีวิชาสะบั้นลมปราณ กลั้นใจเข้าห้องสอบโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว พอเห็นข้อสอบเท่านั้นแหละ เกิดอาการลมปราณ แตกซ่าย หายใจติดขัด..
"ทำไม มันยากงี้วะ แสด!!"
มาด้วยข้อแรกเลย ให้สมการสามตัวแปร มาสามสมการ ให้หา ความเป็นอิสระต่อัน Independency .... คิดได้ไง??? ใครจะไปรู้ฟะ ลงหม้อ ทิ้งน้ำ เอาหินถ่วงจมไปห้าปีแล้ว ไอ้นี่มันของเด็กปีหนึ่งเลยนี่หว่า
ว่าแล้วก็ พลิกไปด้วยความรวดเร็ว ประดุจหนึ่งไม่เคยได้อ่านโจทย์หน้าแรก "จงหา Eigen Value" อ่อ....
"พอไหวฟะ เพิ่งอ่านมาเมื่อคืน"
ทำท่าเหมือนจะดี พอเขียนสมการแรกได้ เริ่มไปต่อไม่เป็น.. งง.. ตายห่าล่ะ!!!
ข้อสาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ ยิ่งแล้วใหญ่
ก็เลยเงยหน้า มองดู เพื่อนผู้ร่วมชะตากรรมในห้องร่วม สามสิบชีวิต มองไปมองมาเห็น ไอ้น้องคนนั่งข้างๆ เอ๊ะ ทำไมข้อสอบมันเป็น กากบาท ฟะ
เวรล่ะ สอบจริงๆมีไม่ถึง ยี่สิบคน ไอ้ที่เหลือ คือห้องอื่นมันเต็ม เค้าเอามานั่งสอบวิชาอื่น เซ็งล่ะ จะลอกก็ไม่กล้า กลัวมันก็มั่วเหมือนกัน เอา วะ นัวๆไปละกัน สมการตกๆหล่นๆ เค้าคงเห็นใจให้ค่าใส้ดินสอ แท่งละ สองสามคะแนน ค่ายางลบเซเว่น อีก เจ็ดแปดคะแนน เขียน นัวๆ เข้าไว้ คงได้คะแนน มั่งล่ะ
..
สาม ชั่วโมง ผ่าน ไป
..
ออกดีกว่า กลับบ้าน!! มองหน้าเพื่อนร่วมชะตา ทำไมมันหดหู่กว่าเราอีกวะ
มีอาเฮียคนนึงเค้านั่งหน้าเรา เห็นแกพลิกข้อสอบไปมา ไปมา ไปมา ห้าตลบ สักพัก แกก็ ยกมือ ส่งดีกว่า... เอาแล้วดิ ไปแล้ว หนึ่ง
พวกที่เหลือก็อยู่กันตามเวรตามกรรม ใครทำบุญมามากก็ส่งผลให้สมองประจุไฟฟ้า refresh กลับไปได้เยอะ ไปได้ไว ไอ้พวกไหนกรรมบัง ก็นั่งอึนต่อไป...
ก็จบด้วยประการละฉะนี้ เทอดดดด....
